In de zomer van 1942 duikt Sophie Northeimer onder bij Helmich van de Weg en Johanna van de Weg-Aarssen aan de Zuiderzeestraatweg 29 in Oldebroek. Sophie is huishoudster bij slager Joop Cohen in Elburg, die eveneens is ondergedoken.
Enkele maanden later komen Leon en Roos Trompetter-Montanhes en hun dochter Lottie erbij. Zij verbleven eerder bij de familie Stevens in Elburg en daarna bij de familie Olthuis in Hulshorst. Helmich en Johanna en hun drie dochters slapen op zolder. Daar laat Helmich schuilplaatsen maken. Sophie krijgt een eigen kamer en de familie Trompetter twee kamers op de eerste verdieping.
Sophie leeft volgens de joodse geboden en verboden; de familie Trompetter is niet actief religieus. Johanna houdt de vitrage gesloten zodat vanaf de weg niet zichtbaar is wie zich in de woonkamer bevinden.
Tijdens een nachtelijke huiszoeking verstoppen de onderduikers zich onmiddellijk. Hun matrassen worden omgedraaid, zodat die niet warm aanvoelen. Johanna gaat in Sophies bed liggen omdat ze de matras niet meer tijdig kan keren. De Duitsers doorzoeken het huis, maar ontdekken niemand. Wanneer ze vragen waarom Helmich niet bij zijn vrouw slaapt, antwoordt hij rustig dat ze ruzie hebben gehad.
In 1944 verblijven ook Louis en Catharina Visser-Montanhes en hun dochter Dorothea enkele weken bij de familie. Wanneer Helmich gevaar vermoedt en onvoldoende schuilplaatsen heeft, verstopt hij hen tijdelijk achter het orgel in de kerk.
Later vraagt het verzet of de familie een zwangere joodse vrouw en haar man kan opnemen, omdat Johanna verpleegster is. Voorgesteld wordt om de Trompetters te laten verhuizen, maar zij willen blijven. In de winter van 1944–1945 biedt de familie ook onderdak aan jongens die niet voor de Duitsers willen werken en aan nichtjes uit Amsterdam die vanwege de honger naar Oldebroek komen.
Sophie en de familie Trompetter overleven de oorlog in Oldebroek.
Bronnen
- Gurie Miccolis-van de Weg
- Nunspeets Nieuwsblad, 14 maart 1969, ‘Veluwse notities’ door Gé Wentzel JHzn
Foto
