Op zaterdagmiddag 7 november van 13.00-14.00 uur en op zaterdagmiddag 28 november van 13.00-14.00 uur komt kunstenaar Arkadi Natanov naar Museum Sjoel Elburg. Natanov zal zijn tentoongestelde werk toelichten aan de gastheren en gastvrouwen van Museum Sjoel Elburg inclusief belangstellende bezoekers die op genoemde momenten aanwezig zijn.
Arkadi Natanov (1954) gebruikt in zijn werk herinneringen uit zijn leven in Oezbekistan, waar zijn roots liggen. Hij groeide op in een Joods gezin in Buchara. Destijds hoorde Oezbekistan bij de Sovjet-Unie. Na de middelbare school en twee jaar militaire dienstplicht volgde hij de opleiding tot kunstschilder aan de Academie voor Schone Kunsten in Krasnojarsk. Daar bekwaamde hij zich in de klassieke vaardigheden van de schilderkunst. ‘Het was studeren naar de eisen van de staat’, aldus Natanov, ‘je moest het lesprogramma strak volgen. Je mocht daarvan niet afwijken. Het was de tijd van het socialistisch realisme.’
Teleurgesteld
Op den duur voldeed het strikte kunstregime niet. ‘Al op de academie was ik teleurgesteld. Ik wilde meer. Ik voelde me op creatief gebied belemmerd en kon me niet ontplooien.’ In 1981 studeerde Natanov af en keerde hij terug naar Buchara. Het Westen begon steeds meer te trekken. Dit gevoel werd geleidelijk aan versterkt door ervaringen van onveiligheid voor Natanov en zijn prille gezin, vooral na het uiteenvallen van de Sovjet-Unie; zij behoorden immers tot de Joodse diaspora. In 1991 besloten de Natanovs Oezbekistan vaarwel te zeggen. Uiteindelijk kwam het gezin in 1994 in Barneveld terecht. Dankzij de inzet van een Barneveldse familie en met hulp van een kunstverzamelaar vonden zij een huis en verbouwden zij de schuur tot atelier.
Kenmerken
Als kunstenaar ontwikkelde Natanov een stijl waarmee hij vooral reflecteert op wat hij zelf heeft meegemaakt. Vlucht, ontheemding, armoede. ‘Je hebt geen paspoort, je bent niemand, je moet weg, je weet niet waarheen, een ander land, zonder taal, zonder geld en proberen een nieuw bestaan op te bouwen. Telkens uitleggen wie je bent, je leven opbouwen, tegen muren aanlopen en geen deur zien. Om dát uit te drukken is het moeilijkst van alles.’ De veelvuldig terugkerende vlinder is de metafoor van de overgang van gevangen zijn naar vrijheid.
De belangrijkste kenmerken van zijn oeuvre zijn de buitenproportioneel grote handen en voeten die symbool staan voor Joodse mensen wier dagelijks leven zich kenmerkt door de harde strijd om het bestaan. Ook verwijst Natanov naar het jodendom: Klaagmuur, Soekot, Sabbat, Torarollen en keppeltjes. De kip die overal terugkomt, moest vroeger worden gevangen om er de koosjere maaltijd mee te bereiden.
